Een nieuwe.
Weer een nieuwe. Ännu en ny.
“Morgen weer een nieuwe” zeggen wij vaak tegen elkaar aan het einde van de dag. Regelmatig zit er dankbaarheid in deze woorden verpakt.
De dagen vlogen de afgelopen maanden voorbij. Vandaar ook deze radiostilte. Er is hier in het noorden meer gedaan dan ik ooit had kunnen bedenken. Op de bovenverdieping: de isolatie, een bedstede, elektra. Beneden in de entree het oude plafond terug in ere herstellen, nieuwe elektra. Met het Zweedse behang van ontwerpster Lisbet Jobs lijk je de lente binnen te stappen, vloer is geschilderd. Met een kleur verf uit Zweden die alleen in Nederland te koop is. En dan is een behulpzame Nederlands buur heel fijn. Dank Martyn!
Buiten is de veranda gerenoveerd, iets wat echt een noodzaak begon te worden. En een begin gemaakt van een vedbod, de houtvoorraad-schuur om er de komende winter weer omarmt te worden door warmte.
Ondertussen ligt het hout voor de betimmering van de binnenzijde van het dak en de vloer boven te drogen. De komende winterklus. Momenten van verveling zijn dus ook spaarzaam.
Een uurtje hier vandaan stapte afgelopen 16 mei Jolien uit de trein hier in Säffle. Best een bizarre gewaarwording voor haar na een jaar afwezig te zijn geweest. De treinreis was goed te doen maar vermoeiend. Die nachttrein hakt erin. Zo trots als een (vermoeid) aapje liep ze hier rond in het huis en tuin.
‘s Middags kwam een aantal Zweedse vrienden haar welkom heten. Lennart, de buurman, had zelfs champagne meegenomen. En je begrijpt, ‘s avonds omarmde de vermoeidheid haar en verdween ze, in haar bedstede, in een diepe slaap. De maand vloog voorbij met gewone alledaagse zaken. Boodschappen, werken in de tuin. Rijden op de tractor om het gras te maaien bij vriendin Agneta.
Mooiste tijd van het jaar is de lente hier. Het einde ervan, waar ik nu in zit, vertaalt zich het best in luidruchtig. Zoveel dieren om me heen. zelfs mijn brievenbus is wederom bezet door een gezin pimpelmezen waardoor PostNord mijn post dropt in een ton langs de weg. Ze moesten erg lachen toen ik het hun vertelde op hun kantoor. “Weeral?” was de reactie.
Vorig jaar had ik ook al krakers in mijn brievenbus
Het meeste plezier ervaar ik van het gezoem van de wespen, bijen en hommels. Zomerse geluiden, leven. De verkeersleiding van Heathrow zou hier gek worden van de hoeveelheid vluchten die hier rond gaan in de tuin… En omdat ik alleen de paden waar gelopen word maai is het merendeel van de tuin puur natuur wat weer resulteert in een verscheidenheid van leven.
Tijdens de vakantie zijn we ook het water op geweest in een roeibootje van buren Jantien en Tom. Wat een genot wat een rust. En wat een onrust in de tijd daarna…
Het vuur van het idee om zelf weer een bootje te hebben is weer flink aangewakkerd. Een zeilboot, een zeilbootje, een kayak en een skiff kwamen allemaal voorbij. Financieel kwamen de zeilboot en zeilbootje na wat overdenkingen snel te vervallen. Roeien is een goed alternatief. Zoek en ik zal vinden.
Haal op…gelijk.
Nu we zo voor ons 5 jarige jubileum staan. 5 jaar getrouwd, 5 jaar Zweden, verdwijnen koek en het ei wel eens uit beeld. Jolien in Nederland en ik hier in Zweden. Heeft tijd nodig gehad om te realiseren dat dit voor ons, voor nu, goed werkt. De stress die we hebben ervaren toen er geen werk hier bleek te zijn voor haar heeft gezorgd dat we nu weten hoe hete vuren aanvoelen als je er voor staat.
Die reis heeft er toe geleid dat de trein het onderwijs-station voorbij rijdt. Een nieuwe pagina voor deze hoofdletter. Langzaam beginnen letters aan een nieuwe zin in een boek dat geschreven gaat worden.
Afscheid is voor mij niet goed voelbaar. Tot dat het met de deur in huis valt. Moeilijk vind ik dat, oude ingesleten patronen dienen ze weer aan. Een acceptatie zonder overgave. Leergierig ben ik op zoek naar hulp want deze klus klaar ik niet alleen.
Midsommar was een belevenis zo voor de eerste keer. In Zweden een groot ding. Mocht er getuige van zijn. weer een ervaring rijker. In grote delen van Europa staat klimaatverandering voor de deur. Hier laat ik de lente achter me en een zomerwarmte die met het briesje goed te doen is hier in het noorden. Välkommen.
Ännu en ny.
”Imorgon, ännu en ny”, säger vi ofta till varandra i slutet av dagen. Ofta är tacksamhet insvept i dessa ord.
Dagarna har flugit förbi de senaste månaderna. Därav denna radiotystnad. Mer har gjorts här i norr än jag någonsin kunnat föreställa mig. På övervåningen: isoleringen, en alkovsäng, elektricitet. Nere i hallen, återställning av det gamla taket till sin forna glans, ny elledning. Med den svenska tapeten av designern Lisbet Jobs känns det som att stiga in i våren; golvet har målats. Med en färg från Sverige som bara finns i Nederländerna. Och så är en hjälpsam holländsk granne väldigt trevlig. Tack, Martyn!
Utomhus har verandan renoverats, något som verkligen började bli en nödvändighet. Och man har börjat bygga en vedbod, vedskjulet, som ska omfamnas av värme igen i vinter.
Under tiden torkar träet till takpanelen och övervåningens golv. Det kommande vinterprojektet. Stunder av tristess är därför sällsynta.
Den 16 maj, bara en timme härifrån, klev Jolien av tåget här i Säffle. En ganska bisarr känsla för henne efter att ha varit borta i ett år. Tågresan var hanterbar men tröttsam. Det där nattåget tar verkligen ut sin rätt. Hon gick runt i huset och trädgården här, stolt som en (trött) apa.
På eftermiddagen kom ett antal svenska vänner för att välkomna henne. Lennart, grannen, hade till och med tagit med sig champagne. Och ni förstår, på kvällen omfamnade tröttheten henne och hon försvann in i en djup sömn i sin säng. Månaden flög förbi med vanliga vardagliga sysslor. Livsmedel, trädgårdsarbete. Att köra traktorn för att klippa gräset hos vännen Agneta.
Den vackraste tiden på året här är våren. Slutet på den, som jag just nu befinner mig i, kan bäst översättas som bullrigt. Så många djur runt omkring mig. Till och med min brevlåda är återigen upptagen av en familj blåmesar, vilket får PostNord att slänga min post i en låda vid vägkanten. De skrattade gott när jag berättade om det på deras kontor. ”Igen?” var reaktionen.
Förra året hade jag också husockupanter i min brevlåda.
Jag njuter mest av getingarnas, binas och humlornas surrande. Sommarljud, liv. Flygtrafikledningen på Heathrow skulle bli galen med det stora antalet flygplan som cirklar runt i den här trädgården… Och eftersom jag bara klipper stigarna där folk går, är majoriteten av trädgården ren natur, vilket i sin tur resulterar i en variation av liv.
Under semestern åkte vi också ut på vattnet i en liten roddbåt som tillhörde våra grannar Jantien och Tom. Vilken fröjd, vilket lugn. Och vilken rastlöshet under tiden som följde…
Tanken på att skaffa en egen båt igen har återuppväckts. En segelbåt, en liten segelbåt, en kajak och en jolle slog alla mina tankar. Ekonomiskt sett uteslöts segelbåten och den lilla segelbåten snabbt efter en del överväganden. Rodd är ett bra alternativ. Sök och jag ska finna.
Dra… omedelbart.
Nu när vi står här inför vår 5-årsdag – 5 år gifta, 5 år i Sverige – så försvinner saker ibland ur sikte. Jolien i Nederländerna och jag här i Sverige. Det tog tid att inse att det här fungerar bra för oss, för tillfället. Stressen vi upplevde när det visade sig att det inte fanns något arbete här för henne har säkerställt att vi nu vet hur det känns att hamna i knipa.
Den resan har lett till att tåget har passerat utbildningsstationen. En ny sida för denna versal. Sakta men säkert börjar bokstäverna en ny mening i en bok som snart ska skrivas.
Att säga adjö är inte något jag verkligen kan känna. Tills det rasar samman. Jag tycker det är svårt; gamla inrotade mönster visar sig igen. En acceptans utan kapitulation. Ivrig att lära mig söker jag hjälp eftersom jag inte klarar det här jobbet ensam.
Midsommar var en riktig upplevelse för första gången. En stor sak i Sverige. Jag fick bevittna det. Ännu en upplevelse rikare. I stora delar av Europa är klimatförändringarna precis runt hörnet. Här lämnar jag våren bakom mig och en sommarvärme som är ganska uthärdlig här i norr tack vare brisen.
Välkommen.
lente!/fjädra
De koffie trekt en ben bezig met het houtkacheltje zijn werk te laten doen. Het is ineens veel milder en dat voelt heel fijn.
De lente is in aankomst? Het is hier een lange en vooral koude winter geweest. Begin beter te begrijpen dat de Zweden met enige regelmaat over de winter klagen en haar beu zijn. Ondanks dat waren de winterspelen hier heel populair. Bij gebrek aan een tv heb ik bij mijn buurvrouw Agneta naar het schaatsen kunnen kijken. Veel te spannend voor mij pfffff. Maar heel knap.
Al genietend van mijn koffie hoor ik een signaaltje uit de radio wat ik niet herken bij P2, de zender die hier altijd opstaat. Waarschijnlijk een speciaal nieuwsitem? Ik ben boven begonnen met het maken van eerste bedstede. Niek, mijn oudste zoon, komt op bezoek en zo heeft hij straks een eigen bed en het is natuurlijk ook handig bij toekomstig bezoek.
De eerst laag verf is al een feit. Heb geleerd dat het verven met lijnolieverf, in tegenstelling tot chemisch verven, ook in de kou kan en als je het maar goed ventileert droogt het prima. De radio heb ik mee naar boven genomen (altijd leuk met muziek werken) en nu begrijp ik waar dat signaaltje voor was. Want ondanks dat mijn Zweeds verre van optimaal is begrijp ik dat die idioten Netanyahu en Trump dood en verderf aan het zaaien zijn. Hoe de oude dwaas Khamenei de bevolking van Iran al 35 jaar onderdrukt.
Ik sta erbij stil met mijn kwast in mijn handen en denk aan de man in Iran die ook zijn huisje aan het opknappen was en nu weg moet vluchten om aan de dood te ontsnappen. Op zoek naar zijn kinderen die op school zitten. En hoe in Israël gezinnen de schuilkelders in vluchten. En hoe de helft van de Amerikanen onmachtig moet toe zien hoe de andere helft de wereld de vernieling in helpt.
Mensen...Het raakt mij en dat maakt dat ik verdwaal in onmacht. Het legt me lam ook al weet ik dat ik er niets aan kan veranderen.
"Denk aan je eigen welzijn" zijn wijze woorden van Jolien. En ze vraagt me de tuin in te gaan en rond te kijken. Ik ben boos en onder protest ga ik dan toch de tuin in. Ze heeft gelijk; zelfs onder het pak ijs en sneeuw zie ik nieuwe knoppen verschijnen. Geen Trump of Kohmeini houdt ze tegen! En dat is hoopvol en brengt troost.
Die kleine wereld daarbeneden op de grond. De stekjes die ook al knoppen vertonen maakt blij.
Het tijdelijke houthok (Jolien vindt het meer lijken op een bushokje) is inmiddels leeg. De winter was koud. Het plan is om de bushalte te verwijderen en te vervangen door een degelijk houthok. Ik wil hiervoor de oude boomstammen gebruiken die ik bewaard heb en die komen uit de uit de constructie van het oude dak. Het moet een stevige constructie worden want het houthok wil ik voorzien van een groen dak (dak met begroeiing) De bedstede bestaat ook uit hout dat voorheen de wand was die de keuken van een eetkamer scheidde. Voelt fijn om zoveel te kunnen herbruiken.
De schoorsteen is ook weer schoon en de schoorsteenveger zwart.. Volgend jaar is het mijn beurt.Belangrijk, een goede schoorsteen.
Gisteren vertrokken mijn Nederlandse buren teug naar Nederland en namen even afscheid. Goede reis gewenst. Ik dacht iets in hun gezicht te lezen maar kon het niet plaatsen. Later op de dag keek ik bij toeval in de spiegel....Heb de tondeuse in de hand genomen. Moet toch wel een beetje een nette buurt blijven....
Op naar de lente. De dooi is begonnen. De houtvezelisolatie is meer op haar plek en afgedekt met wit tochtdicht doek. Nu nog het laatste stuk en het wordt "tropisch" binnen. Op de foto zie je de isolatie liggen waar de grenen vuren vloerdelen komen te liggen. Besteld bij Anders in Svanskog waar het momenteel ligt te drogen. Hout voor de kas komt ook van een omgewaaide boom uit Svanskog.
Zo zie je: we vervelen ons niet.
Kaffet brygger, och jag är upptagen med att låta vedspisen göra sitt. Det är plötsligt mycket mildare och känns väldigt skönt. Är våren på väg? Det har varit en lång och särskilt kall vinter här. Jag börjar förstå varför svenskarna regelbundet klagar på vintern och är trötta på den. Trots det var vinter-OS väldigt populära här. Utan TV kunde jag titta på skridskoåkningen hos min granne Agneta. Alldeles för spännande för mig, pffff. Men väldigt imponerande.
Medan jag njuter av mitt kaffe hör jag en signal på radion som jag inte känner igen, från P2, stationen vi alltid lyssnar på här. Förmodligen ett speciellt nyhetsinslag? Jag har börjat bygga den första sängbädden på övervåningen. Niek, min äldste son, kommer på besök, så han får snart en egen säng, och den kommer att vara praktisk för framtida besökare också
Det första lagret färg är redan klart. Jag har lärt mig att måla med linolja, till skillnad från kemiska färger, också kan göras i kyla, så länge man ventilerar ordentligt; det torkar perfekt. Jag tog radion upp på övervåningen (alltid kul att jobba med musik), och nu förstår jag vad den signalen var till för. För även om min svenska är långt ifrån perfekt, förstår jag att
De där idioterna Netanyahu och Trump sår död och förstörelse. Hur den gamle dåren Khamenei har förtryckt Irans folk i 35 år.
Jag stannar upp, med penseln i handen, och tänker på mannen i Iran som renoverade sitt hus och nu måste fly för att undkomma döden. Han letar efter sina barn som går i skolan.
Och hur familjer i Israel flyr in i skyddsrum. Och hur hälften av amerikanerna är maktlösa att se på medan den andra hälften hjälper till att förstöra världen.
Människor... Det berör mig, och jag är försjunken i maktlöshet. Det förlamar mig, trots att jag vet att jag inte kan ändra på det.
”Tänk på ditt eget välbefinnande”, är Joliens visa ord. Hon ber mig gå ut i trädgården och titta mig omkring. Jag är arg, och trots protester går jag ändå in. Hon har rätt. Även under isen och snön ser jag nya knoppar dyka upp. Ingen Trump eller Kohmeini kommer att stoppa dem! Och det är hoppfullt och ger tröst. Den lilla världen där nere på marken. Sticklingarna som redan visar knoppar gör mig glad.
Skorstenen är ren igen och sotaren är svart. Nästa år är det min tur. En bra skorsten är viktig.
Igår åkte mina holländska grannar till Nederländerna och sa adjö. Jag önskade dem en trevlig resa. Jag tyckte jag såg något i deras ansikten men kunde inte placera det.
Senare samma dag råkade jag titta i spegeln... Jag hämtade klippmaskinen. Jag måste hålla grannskapet snyggt...
Vidare till våren. Töet har börjat. Träfiberisoleringen sitter fastare och är täckt med vit dragtät duk. Nu är det bara den sista biten kvar, och det blir "tropiskt" inuti. På bilden ser ni isoleringen där furugolvbrädorna ska placeras. Beställd från Anders i Svanskog, där den torkar just nu. Ved till växthuset kommer också från ett fallet träd i Svanskog. Så ni förstår, vi har inte tråkigt.
Skogen/Bosrijk
Met mijn boodschappen loop ik terug naar de auto. Ben old school en moet mijn deur nog met de autosleutel openen. De kou van de winterdame houd mijn deur gesloten. Tja dat kan je overkomen in Zweden en moet lachen in mijzelf. Het is 10 november.Nu een maand later lijkt die winterdame in geen velden of wegen te bekennen. Het huisje is makkelijk warm te krijgen, soms zelfs zonder verwarming.
Een vriendin heeft in Nederland mijn jaarlijkse knipbeurt verzorgd. Voelt fijn zo’n verzorging, en bij afscheid krijg ik van haar zus een nieuwe E-reader in mijn handen gedrukt. “Voor in het bos fluistert ze.” Hoe lief kan het leven soms zijn. En het werkt, ik ben weer begonnen met lezen sinds lange tijd.
Via mijn buurvrouw Agneta (internetcafé zoals wij de zondagochtend noemen) kan ik nu bij de online bibliotheek boeken huren.
Bosrijk van Anne Sverdrup-Thygeson (ISBN 9789403131825).
Wat een mooi boek en wat kan ze leuk schrijven. Een dame met kennis van zaken. (hoogleraar biologie Noorse universiteit).
Leerzaam, en kennis heb ik nodig nu ik een deel van de tuin wil gaan verbeteren. Meer diversiteit want nu is een ongezonde situatie; alleen maar sparren die met hun kruinen al het licht blokkeren en zorgen voor een dik naaldenpak. Weinig levensvatbaarheid en dat is juist wat we nodig hebben om een gezonde bodem te krijgen.
Niet alleen Bosrijk ben ik aan het lezen maar ook ‘Geroezemoes in het gras’ van Dave Goulson.
Nog zo’n slimme en humoristische persoon. En met zoveel liefde geschreven. Ik ben me ook meer en meer gaan interesseren voor die mij onbekende (en levensbelangrijke) wereld van insecten. Waaronder het sterkste dier ter wereld!! 150 graden boven nul geen probleem, weken zonder zuurstof en water, geen probleem; 200 graden onder nul, geen probleem; de druk op de bodem van de diepste oceaan (11 km) geen probleem.
Dat de jaarringen van een boom de leeftijd aangeven weten de meeste mensen wel maar dat het een soort vingerafdruk is van de boom wist ik niet.Voldoende vocht en licht vertalen zich in brede jaarringen, terwijl er in droge seizoenen smalle ringen worden gevormd. Zo wordt het klimaat in het lichaam van de boom ingeprint.
Toen we het huis net gekocht hadden liep ik met een Zweed door het bos achter het huis en hij klaagde dat het zo’n rommeltje was met al die omgewaaide dode bomen. Opruimen was zijn advies. Toen twijfelde ik daar al aan en nu weet ik het zeker. Een boom wordt meer levend door te sterven.Er komen zoveel soorten in dit hout te wonen. In Noorwegen zijn dat er minstens 6000 met schimmels en insecten als belangrijkste vertegenwoordigers. Ik laat het dus lekker een “rommeltje”
Je hoort, ik geniet van mijn boeken. En via het internet heb ik een handboek bosomvorming ter verbetering van de bosbodem kunnen downloaden. Bedankt Heleen Verbeek!!handboek-bosomvorming-heleen-verbeek
We maken een begin van hopelijk iets moois (en heel hard nodig). Tijd is een ander begrip in het bos dus echt ervaren ga ik de verbetering niet maar het is een begin. Maakt hoopvol in de wereld van kaalkap.
Jolien is in Middelburg naar een lezing geweest van Griet op de Beeck. Een indrukwekkende dame.Aan het begin vroeg ze aan de mensen die wie er wel eens denkt dat het bij de ander altijd beter lijkt te lopen, op te staan. De volle zaal stond op. En zo zat de avond vol van verassingen. Een authentieke en wijze vrouw met een heftig verleden. Chappeau.
Klaas is bij Jolien langs geweest. Niet om haar mee te nemen naar Spanje maar een steun in de rug te geven in de vorm van een chocolade letter en een liefdevol gedicht. Want die oude (en wijze) man weet dat het niet altijd even gemakkelijk is met een liefde en mooie plek zo ver weg.
En dat is ook zo Sint. Maar het lukt ons. Kerst voor de deur. Hier in Zweden zie je nu in deze donkere tijd overal lichtjes branden. Ik ben nooit een kerstman geweest. Het gebrek aan een echt familiegevoel ligt hieraan ten grondslag. Ik ga met de kerst brood bakken en geven aan de mensen die mij dierbaar zijn. “Kerstpakket”.
De standaard teksten met fijne dagen en gelukkig nieuwjaar laat ik achterwege.
Maar uit de grond van deze hartjes wensen wij iedereen een gezonde en schone planeet.
Jag går tillbaka till bilen med mina matvaror. Jag är gammalmodig och måste fortfarande öppna dörren med bilnyckeln. Vinterdamens kyla håller min dörr stängd. Ja, det kan hända en i Sverige, och jag måste skratta för mig själv. Det är den 10 november. Nu, en månad senare, verkar den där vinterdamen inte synas till någonstans. Stugan är lätt att värma upp, ibland till och med utan uppvärmning.
En vän i Nederländerna tog hand om min årliga hårklippning. Det känns bra att ha den typen av omvårdnad, och när vi säger adjö räcker hennes syster mig en ny e-läsare. "Till skogen", viskar hon. Så ljuvt livet kan vara ibland. Och det fungerar; jag har börjat läsa igen efter lång tid.
Genom min granne Agneta (ett internetcafé, som vi kallar söndagsmorgnar) kan jag nu hyra böcker från onlinebiblioteket.
Bosrijk av Anne Sverdrup-Thygeson (ISBN 9789403131825).
Vilken vacker bok, och vilken fantastisk författare hon är. En kvinna med expertis (professor i biologi vid norska universitetet).
Informativ, och jag behöver kunskapen nu när jag vill förbättra en del av trädgården. Mer mångfald, eftersom den nuvarande situationen är ohälsosam; bara granar, deras kronor blockerar allt ljus och skapar ett tjockt lager av barr. Liten livskraft, och det är precis vad vi behöver för att skapa hälsosam jord.
Jag läser inte bara Bosrijk, utan även 'Buzz in the Grass' av Dave Goulson.
Ännu en smart och humoristisk person. Och skriven med så mycket kärlek. Jag har också blivit alltmer intresserad av insekternas okända (och livsviktiga) värld. Inklusive världens starkaste djur! 150 grader över noll inga problem, veckor utan syre och vatten, inga problem; 200 minusgrader, inga problem; trycket på botten av det djupaste havet (11 km) inga problem.
De flesta vet att ett träds årsringar indikerar dess ålder, men jag visste inte att de är ett slags fingeravtryck. Tillräcklig fukt och ljus omvandlas till breda årsringar, medan smala ringar bildas under torra årstider. Det är så klimatet präglas på trädets kropp.
När vi först köpte huset gick jag genom skogen bakom huset med en van och han klagade på att det var en sådan röra med alla de där fallna döda träden. Hans råd var att städa upp dem. Jag tvivlade på det då, men nu vet jag säkert. Ett träd blir mer levande genom att dö. Så många arter kommer att leva i den här skogen. I Norge finns det minst 6 000, med svampar och insekter som de viktigaste representanterna. Så jag är glad att kunna lämna det som en "röra".
Som ni ser tycker jag om mina böcker. Och jag kunde ladda ner en manual för skogsomvandling online för att förbättra skogsmarken. Tack, Heleen Verbeek!! handboek-bosomvorming-heleen-verbeek
Vi skapar början på något förhoppningsvis vackert (och mycket välbehövligt). Tid är ett annat begrepp i skogen, så jag kommer inte att uppleva förbättringen på riktigt, men det är en början. Det ger hopp i avskogningens värld.
Jolien deltog i en föreläsning av Griet op de Beeck i Middelburg. En imponerande kvinna. I början bad hon dem som ibland tror att det alltid verkar gå bättre för andra att ställa sig upp. Hela rummet reste sig. Och så var kvällen full av överraskningar. En autentisk och vis kvinna med ett turbulent förflutet. Hatten av.
Klaas besökte Jolien. Inte för att ta henne till Spanien, utan för att erbjuda stöd i form av ett chokladbrev och en kärleksfull dikt. För den gamle (och kloka) mannen vet att det inte alltid är lätt med kärlek och en vacker plats så långt borta.
Och så är det, Sankt Nikolaus. Men vi klarar det. Julen är precis runt hörnet. Här i Sverige, i denna mörka tid, ser man ljus brinna överallt. Jag har aldrig varit en jultomte. Bristen på en sann familjekänsla är roten till detta. Jag kommer att baka bröd till jul och ge det till mina nära och kära. "Julpaket."
Jag hoppar över standardmeddelandena God Jul och Gott Nytt År.
Men från djupet av dessa hjärtan önskar vi alla en hälsosam och ren planet.
